De liefde en het lied

Je voetzolen kapot dansen. Schaterlachen tot je buikspieren scheuren. Schreeuwen tot je schor, omhelzen tot je beurs, beminnen tot je lam bent. Ik kan het, ik doe het, ik vergeet het, ik neem het voor lief. Omdat ‘ik moet nog zoveel’, dus ‘dat komt morgen wel’. Totdat je met je neus op de feiten wordt gedrukt dat niet alles vanzelfsprekend is. Dat gebeurde mij vandaag.

 

Meet Marc

Flashback naar een aantal weken geleden. Onze crowdfundingsactie was vliegend vanstart gegaan en de donaties rolden binnen. We hadden nog wel een lange weg te gaan, maar een rooskleurig begin was er. Een van de donateurs was Marc. Leon en ik kenden Marc nog van onze Dahl-tijd. Met zijn muziekbedrijf had hij de replicatie van onze cd op zich genomen en hij stelde voor dat dit keer weer te doen. Als tegenprestatie vroeg hij -voorzichtig- om een wel heel bijzonder huiskamerconcert: in het verpleeghuis waar zijn vrouw Carol woont. Ik volgde het leven van Marc en Carol al een paar jaar via Facebook en las mee toen ze niet meer thuis kon wonen en overgeplaatst werd. Marc’s liefde voor zijn vrouw spat van het scherm. ‘Mijn pop’, noemt hij haar liefkozend. Regelmatig plaatst hij updates en foto’s en zo houdt hij vrienden en familie op de hoogte van hun leven. Want in een verpleeghuis of niet, Marc en Carol zijn één en dus samen, zelfs wanneer hij voor werk heel Europa afrijdt. Thuiskomen doet hij waar Carol is. In Terborg, tegenwoordig.

Grappen en tranen

Deze morgen vertrokken Leon, Boris en ik om 08:30 uur vanaf Alphen aan den Rijn om een uur en vijftien minuten later in het Gelderse dorp aan te komen. Bij binnenkomst bleek men al geduldig op ons te wachten. Naast Carol, Marc, hun zoon én hun acht maanden oude hond, waren er ook enkele bewoners aanwezig. Hij omklemde haar hand. Kneep. Maakte een grap. Er werd gelachen en er vielen tranen. Voor mij de betuiging van onvoorwaardelijke, onbaatzuchtige liefde, zo indrukwekkend en inspirerend.Zo mooi. En zo oneerlijk verdomme ook. En wij maar spelen van ‘Ik was een kind en wist niet beter’ en ‘Car ma vie, ça commence avec toi.’

Genieten

Na de laatste noot en het afscheid reden we door naar verzorgingshuis Driehof in Hazerswoude. Wederom een warm onthaal. Er werd meegezongen, enthousiast meegeklapt. Ik werd gecorrigeerd door een oudere dame vooraan, wel miljaar! Toen de bedankjes, één voor één, met stok, rollator, rolstoel of scootmobiel. ‘We hebben zó genoten’. De leiding vertelde hoe een dame met dementie, die niet meer praat, wel tien keer ‘prachtig-prachtig’ had gezegd. Onder de indruk lieten we deze ochtend en middag achter ons.

 

De liefde en het lied

Levenslust. Vreugde. Liefde. We zagen het vandaag in zoveel vormen. Ik ben zo verschrikkelijk dankbaar dat wij hebben mogen bijdragen aan een nieuwe mooie dag voor deze mensen, bij wie dansen, schaterlachen of schreeuwen niet meer zo vanzelfsprekend is. ‘Muziek raakt, muziek verbindt, muziek troost, muziek verblijdt’, schreef Marc op Facebook. Marc, je hebt ons ongelofelijk ontroerd en liefde zo zichtbaar gemaakt. Omhels, heb lief, blijf beminnen. Dan brengen wij het lied daarbij.

Een van de bewoners van Driehof kwam net te laat voor ons optreden. Bedremmeld vroeg hij ons om ‘ééntje nog?’
Tess bracht hem een Gainsbourg-serenade.